داوید گیت، مردی ۶۲ ساله از شمال غرب بریتانیا، در حال حاضر به عنوان یک «گلنرخی» در دنیای پسانداز بازنشستگی شناخته میشود. او در سالهای جوانی، به دلیل مشغلههای شغلی و عدم وجود برنامههای بازنشستگی، از پسانداز برای دوران بازنشستگی غافل بود. حالا که تجربهها و تغییرات زندگیاش را مرور میکند، متوجه شده که زمان زیادی را از دست داده است.
چالشهای گذشته و بیداری به واقعیت
داوید در اوایل حرفهاش فرصتهای زیادی برای شروع پسانداز برای بازنشستگی را از دست داد. در میانسالی، وقتی که برای یک شرکت فناوری کار میکرد، به او پیشنهاد یک برنامه بازنشستگی داده شد، اما به دلیل نظرات منفی همکارانش درباره مدیریت آن برنامه، از آن صرفنظر کرد. او همچنین برنامهای برای سرمایهگذاری در یک بازنشستگی شخصی داشت، اما به دلیل اولویتهای مالی دیگر، مانند خرید خانه، نتوانست به آن عمل کند.
بیشتر بخوانید: کاهش پوند به ۱.۳۳ دلار در پی حفظ نرخ بهره توسط بانک انگلستان
زمانی که به ۵۰ سالگی رسید، داوید متوجه شد که هیچ مبلغ قابل توجهی در حسابهای بازنشستگیاش ندارد. او این واقعیت را زمانی درک کرد که والدینش به بازنشستگی راحتی دست یافتند و از مزایای پساندازهای خود بهرهمند شدند. او دید که چگونه والدینش به عنوان یک برنامهریز شهری و معلم دبستان، توانستهاند زندگی راحتی را در دوران بازنشستگی تجربه کنند.
حرکت به سمت برنامهریزی مالی
پس از مشاهداتش از زندگی والدینش، داوید تصمیم گرفت که باید به جدیت به برنامهریزی برای بازنشستگیاش بپردازد. او با خود گفت: «این زمان خوبی برای شروع است» و در ۵۰ سالگی شروع به پسانداز برای بازنشستگی کرد. او به عنوان یک «گلنرخی» شناخته میشود، فردی که در گذشته از پسانداز دور بوده اما حالا به دنبال جبران زمان از دست رفته است. طبق آمارها، یک نفر از هر چهار نفر کارگر در بریتانیا به این دسته تعلق دارد.
داوید با پیوستن به برنامه بازنشستگی دانشگاهش، که نوعی برنامه بازنشستگی با درآمد تضمینی است، شروع به پسانداز کرد. این برنامه به او کمک کرد تا در مدت ۵ سال مبلغی را پسانداز کند. او همچنین به یک برنامه بازنشستگی خصوصی پیوست که هرچند به اندازه برنامه دانشگاهی سخاوتمندانه نبود، اما هنوز هم مزایای مالی خوبی داشت.
او حالا در حال کار در یک شرکت تولیدی است و به برنامه بازنشستگی کارفرمایش نیز میپردازد. با توجه به قوانین جدید، کارفرمایان موظف به ارائه برنامههای بازنشستگی به کارکنان خود هستند و داوید تحت این قوانین، هر سال ۱۰ درصد از درآمدهایش را نیز به پسانداز خصوصیاش واریز میکند.
او اکنون حدود ۹۰,۰۰۰ پوند در حساب بازنشستگی خود دارد و انتظار دارد که با دریافت مستمری دولتی به مبلغ ۱۲,۵۴۷ پوند در سال، به زندگی راحتی دست یابد. داوید میگوید: «حتی اگر هیچ ارثی از مادرم به من نرسد، باز هم باید به راحتی زندگی کنم.»
به رغم تمام تلاشهایی که برای جبران زمان از دست رفته انجام میدهد، داوید انتظار ندارد که دوران بازنشستگیاش بسیار مجلل باشد. او به وضوح میداند که زندگیاش در سالهای پیری نسبتاً متواضع خواهد بود و ممکن است شامل تفریحات لوکس مانند سفرهای خارجی یا کروزهای جهانی نباشد. او تنها میخواهد که بتواند هزینههای خود را تأمین کند و زندگی سادهای داشته باشد.
پیام داوید برای کسانی که از دوران بازنشستگی خود نگران هستند این است: «هرگز دیر نیست. باید هرچه میتوانید برای آیندهتان پسانداز کنید.» او با روحیهای مثبت و واقعبینانه به سوی آینده نگاه میکند و میگوید: «من هنوز هم به کار ادامه میدهم تا پساندازم را تقویت کنم. فکر میکنم تا سن ۷۰ یا ۷۵ سالگی کار کنم.»
بیشتر بخوانید: افزایش نرخ بهره توسط کمیته فدرال رزرو تحت رهبری کوین وارش · مدیر عامل بارات ردرو، درخواستهای شهرداری برای نصب دودکشهای غیرواقعی را بیهوده خواند
