در طول ۱۸ سال گذشته، یکی از بنیانگذاران و رهبران ارکستر معاصر لندن، صحنهٔ موسیقی کلاسیک را از نزدیک مشاهده کرده است و اکنون با ناامیدی به این واقعیت مینگرد که درهای این صنعت به روی موزیسینهای کارگر بسته شده است.
مسیرهای بسته به سوی موسیقی
این موزیسین که خود از یک خانوادهٔ کارگری بزرگ شده، به یاد میآورد که چگونه میتوانست در دوران کودکی خود به راحتی یک ساز را در مدرسههای دولتی بردارد، از خدمات موسیقی ارزان قیمت استفاده کند و در ارکسترهای جوانان شرکت کند. اما امروز، این امکانها برای بسیاری از جوانان از طبقات پایین جامعه وجود ندارد. با افزایش هزینهها و نبود حمایت مالی، پیدا کردن راهی به سوی دنیای موسیقی برای افراد کمدرآمد، به یک چالش بزرگ تبدیل شده است.
ادعای تنوع یا واقعیت نگرانکننده؟
در حالی که صنعت موسیقی به طور مداوم دربارهٔ تنوع صحبت میکند، واقعیت این است که بسیاری از موزیسینهای بااستعداد به دلیل مشکلات مالی از این عرصه کنار گذاشته میشوند. این تناقض به شکلی عمیق، ناپایداری و بیعدالتی موجود در نظام موسیقی را نمایان میسازد. آیا واقعاً میتوان به صحبتهای صنعت دربارهٔ تنوع و شمولیت اعتماد کرد، وقتی که در عمل، این موزیسینها از فرصتهای برابر محروم هستند؟
در حالی که سازها و آموزش موسیقی به یک کالای لوکس تبدیل شدهاند، این سوال پیش میآید که آیا زمان آن نرسیده است که سیستمهای حمایتی جدیدی برای موزیسینهای جوان از طبقات پایین جامعه ایجاد شود؟ آیا باید منتظر باشیم تا این نسل از موزیسینهای بااستعداد از دست برود تنها به این دلیل که نتوانستهاند هزینههای بالای یادگیری و اجرا را تأمین کنند؟
با این حال، امید هنوز وجود دارد. اگرچه تغییرات در صنعت موسیقی به کندی صورت میگیرد، اما آگاهی عمومی دربارهٔ این مشکلات و تلاشهای جدید برای حمایت از موزیسینهای کارگر میتواند در نهایت به بهبود وضعیت منجر شود. اما آیا این آگاهی کافی خواهد بود تا درهای بسته را به روی استعدادها باز کند؟
