نایپی‌داو، پایتخت میانمار، در سال ۲۰۰۵ به عنوان پایتخت جدید کشور اعلام شد، اما حالا با خیابان‌های خالی و بزرگراه‌های ۲۰ لایه، به یک شهر ارواح تبدیل شده است. این منطقه که در قلب جنگل‌های بکر واقع شده، به صورت عمده برای کارکنان دولتی ساخته شده و به جز افرادی که به دلیل کار در اینجا زندگی می‌کنند، کسی در آن سکونت ندارد.
دودوما، پایتخت ناموفق تانزانیا
در سال ۱۹۷۳، تانزانیا تصمیم گرفت پایتخت خود را از دارالسلام به دودوما منتقل کند. اما با وجود اینکه این جابجایی به مدت پنج دهه به طول انجامید، هنوز هم بیشتر فعالیت‌های اقتصادی در دارالسلام متمرکز است. بسیاری از سفارت‌خانه‌ها و کنسول‌گری‌ها نیز حاضر به انتقال به دودوما نشدند و این مسئله باعث شد که این تغییر به عنوان یک شکست تلقی شود.
بیشتر بخوانید: مرگ دو مهاجر در تلاش برای سوار شدن به قایق‌های مملو در سواحل فرانسه
پوتراجایا، پایتخت بدون روح مالزی
پوتراجایا، که در دهه ۱۹۹۰ به عنوان پایتخت اداری مالزی تأسیس شد، هیچ‌گاه نتوانست جایگزین کوالالامپور شود. به رغم طراحی‌های زیبا و جاده‌های بی‌نقص، این شهر به دلیل عدم وجود زندگی واقعی و فعالیت‌های اجتماعی، به "شهر ارواح" معروف شده است. بسیاری از ساکنان این شهر احساس می‌کنند که در یک دکور سینمایی زندگی می‌کنند.
برازیلیا، پایتخت برزیل، با وجود زیبایی‌های معماری‌اش، به دلیل طراحی نادرست برای زندگی شهری، نتوانسته است به یک شهر پرجنب‌وجوش تبدیل شود. خیابان‌های پر از خودرو و کمبود مناطق پیاده‌رو، برزیلیا را به مکانی ساکت و بی‌روح تبدیل کرده است.
در هند، آمراواتی به عنوان یک "شهر هوشمند" طراحی شد، اما پروژه‌ای با هزینه ۱۲ میلیارد پوند به دلیل تأخیرهای مکرر و عدم تحقق وعده‌ها، به یک ناکامی بزرگ تبدیل شده است. سال‌ها پس از آغاز پروژه، این شهر هنوز در مرحله توسعه قرار دارد و تنها نشانه‌هایی از ساخت و ساز در آن دیده می‌شود.
این پایتخت‌های ناکام، مثال‌هایی هستند از چالش‌های بزرگ جابجایی پایتخت و عدم تحقق وعده‌ها. آیا در آینده شاهد موفقیت این پروژه‌ها خواهیم بود یا این شهرها همچنان در سایه ناکامی باقی خواهند ماند؟
بیشتر بخوانید: انفجار مهیب در منطقه تاریخی آتن، پنج نفر مفقود شدند
