در دنیای امروز، در حالی که مردم در انتظار بهبود شرایط اقتصادی هستند، سوالی جدی مطرح میشود: چرا باید سالانه ۲۴ میلیارد پوند یارانه به بانکهای تجاری سودآور بدهیم؟ بانک انگلستان بهعنوان نهاد مالی مرکزی، به بانکهای تجاری این یارانه را اختصاص میدهد تا با کنترل نرخهای وامگیری، به ثبات اقتصادی کمک کند. با این حال، آیا این رویکرد هنوز هم منطقی است؟
یارانهای که به راحتی قابل حذف است
بانک انگلستان نرخ بهره ۳.۷۵ درصدی را بر روی سپردههای ذخیرهٔ بانکهای تجاری پرداخت میکند. با توجه به اینکه مجموع این ذخایر حدود ۶۴۰ میلیارد پوند است، این یارانه بهطور سالانه به ۲۴ میلیارد پوند میرسد. این مبلغ هنگفت از منابع عمومی به بانکهایی پرداخت میشود که خود به سودآوری چشمگیری دست یافتهاند. در واقع، این یارانه بهمنظور کنترل نرخهای وامگیری ایجاد شده است، اما آیا نمیتوان به شیوهای کارآمدتر و اقتصادیتر به این هدف رسید؟
تغییر رویکرد، کاهش هزینهها
به جای پرداخت یارانه به تمام ذخایر، بانک انگلستان میتواند تنها بر روی یک بخش حاشیهای از این ذخایر بهره بدهد. با اعلام یک بخش برای هر بانک و مشخص کردن اینکه هر کاهش در ذخایر از این سطح، از بخش بهرهدار شروع میشود، میتوان همچنان به کنترل نرخهای وامگیری ادامه داد و در عین حال هزینههای عمومی را بهطور قابل توجهی کاهش داد. اگر این بخش ۲۰ درصد باشد، صرفهجویی خالصی بالغ بر ۱۹ میلیارد پوند در سال حاصل خواهد شد.
سوال اصلی این است که آیا این یارانه ادامه خواهد داشت یا زمان آن فرا رسیده که به این رویه پایان داده شود و بهجای آن، منابع عمومی در راههای بهینهتری صرف شوند؟ با افزایش فشارهای اقتصادی، شاید نیاز باشد که تصمیمگیرندگان بهجای پرداخت یارانه به بانکها، به فکر حمایت از مردم عادی باشند. در دنیایی که مردم در تلاش برای تأمین نیازهای اولیهٔ خود هستند، آیا میتوانیم به تداوم چنین سیاستهایی ادامه دهیم؟
